کتاب انتظار - (عامیانه عالمانه عارفانه) نشر حکمت و بیان

معرفی کتاب «انتظار عامیانه، عالمانه، عارفانه»

علیرضا پناهیان در کتاب «انتظار» به بررسی مفهوم انتظار پرداخته و سه نگاه به انتظار را تحلیل می‌کند. این اثر ارزشمند با بیانی شیوا مخاطب را از دام انتظار بی‌حرکت رهانیده و به انتظار فعال، آگاهانه و محرک دعوت می‌کند.

او می آید...

نگاه عامیانه به انتظار، نگاهی است که نه مسئولیتی در ایجاد مقدمات فرج بر عهده فرد می‌گذارد و نه مسئولیتی پس از آن و افراد با این دیدگاه، بدون هیچ مسئولیتی به ظهور منجی امید دارند. این نوع انتظار، امام را مسئول تام و تمام تغییر جهانی و ضامن سعادت انسان‌ها می‌بیند.
از آثار سوء این دیدگاه عدم اشاعه فرهنگ اصیل انتظار، ایجاد بستری برای انحراف مهدویت و ایجاد رخوت در میان منتظران می‌باشد.

روح انتظار را در خود زنده کنید!

مرتبه دوم انتظار، انتظار عالمانه است و آن به معنای درک چرایی و چگونگی انتظار می‌باشد. فرد با مطالعه عمیق، درک درست معنای انتظار و آگاهی از وظیفه خود به انتظار منجی می‌نشیند، او می‌داند که «عمل» مهم‌ترین لازمه این نوع انتظار است. عملی که در فراهم شدن مقدمات وضع مطلوب و یاری امام زمان (عج) در تحقق آن کمک‌کننده باشد.

انتظار، سکویی برای پرواز تا خدا

بالاترین سطح و مرتبه انتظار، انتظار عارفانه است که فرد را به یک ارتباط عمیق قلبی با امام زمان (عج) می‌رساند. در این نوع انتظار، فرد منتظر سبک زندگی‌اش امام زمانی می‌شود و در مسیر این انتظار به خدا می‌رسد.

کتاب « انتظار عامیانه، عالمانه، عارفانه» چه می‌خواهد بگوید؟

کتاب حاضر مطالب خود را به روش تحلیلی پیش می‌برد و سبک فکری جدیدی به روی مخاطب می‌گشاید تا بتواند والا‌ترین مرتبه انتظار را درک کرده و در زندگی پیاده کند. این کتاب قدم به قدم مخاطب را به قله انتظار عارفانه می‌رساند.

بخشی از متن

صرف‌نظر از اینکه نمی‌شود به امام زمان، «کم» علاقه داشت و هر کسی با آن حضرت ارتباط قلبی و عاطفی برقرار کند به مرور زمان به محبت شدید او گرفتار خواهد شد، اساساً ما نیازمندیم که به کسی عاشقانه مهر بورزیم و با عشق او، زندگی و وجود خود را گرم کنیم.
این محبتِ خیلی شدید، به کسی جز امام زمان (عج) نمی‌تواند تعلق بگیرد، و به ایشان هم نمی‌تواند که تعلق نگیرد. یعنی نه می‌توان کسی را به اندازۀ او دوست داشت و نه می‌توان او را به این اندازه دوست نداشت. اگر محبت ما به آن حضرت تا این حد شدید نیست، معلوم می‌شود که ما در روح خودمان مشکل داریم، و الّا او دوست‌داشتنی‌تر از این حرف‌ها است.
از آنجایی که محبت شدید جز از راه معرفت، عمل صالح و ایمان قاطع به دست نمی‌آید، پس مهم‌ترین راه جلوگیری از آسیب‌های علاقۀ عامیانه، علاقۀ عاشقانه داشتن به آن حضرت است. بنابراین تنها راه نجات از عوام‌زدگی عاطفی را باید در علاقۀ عاشقانه به امام زمان (عج) جست‌وجو کرد. چون کسی که عزم عاشق شدن می‌کند و از خود، انتظار علاقۀ عاشقانه به حضرت دارد، مجبور است به تقویت بنیان‌های این عشق بپردازد و علم و عمل کافی برای این منظور را به دست بیاورد.

به قلم «فاطمه معصومه منیری»